Grasøyane

Lene og eg har lenge sikla på Grasøyane. Dei ligg der så forlokkande mellom Runde og Alnes, "rett" utforbi Flø. Dvs. dryge 5 km utforbi. Færøyane og Island neste. Dette er mao ikkje ein tur eg tek sånn på sparket eller med urøynde folk. Ikkje fordi det er så himla vanskjeleg å padle 5 km utover, men fordi konsekvensane kan verte så store om ting ikkje går etter planen. Avstanden frå land midt ute i ingenting gjer at vérforhalda må vere gode og marginane må vere på vår side. Og så tek vi ein runde på førehand slik at vi er samde om kva som er greie forhold FØR vi fér ut.

Det er ilandstiginsforbode på Grasøyane frå 15.april til 15.august. Og ettersom 15. april er  om kort tid vart det no eller aldri. Meldingane var "tvilsame", litt i overkant mykje vind. Heldigvis betra det seg til padledagen kom og vår lokale helt Mildrid kunne melde at det var flatt hav frå Stadt og nordover. Ein liten runde på land i havna på Flø om skal/skal ikkje, før vi alle tre med ulik padlekompetanse vart einige om "skal". Juhuu-endeleg!

Vi sikta oss inn på Tøyrane lengs vest, der Mildrid før hadde truffe på sel. Vi nærma oss og spennina steig - var det sel her ute? Å jau då, først eit lite hovud som stakk opp av vatnet og kikka nyskjerrig på oss frå trygg avstand, så eitt til og endå eitt! "Ungsel", kunne Mildrid slå fast - "gråsel, kanskje?" Diskusjonen gjekk ei lita stund. Steinkobbe er det i allefal ikkje! "Internet har nok svaret" konkluderte Lene med og vi to andre var samde i det. Nettet påstår at her ute er det steinkobbe, så ikkje veit eg kva det er! Ungselen vart meir og meir modig, og var til slutt bortom og snuste på kajakken til Lene - ho vart rimeleg nok "høg" ei lita stund på nærkontakten. Sjølv fekk eg oppleve at ein av dei la seg på botnet under kajakken min og studerte meg - utruleg kjekt!

Vi padla på nordsida tilbake til sjølve Grasøya for rasting, og jaggu vart det litt sjø gitt! Frå alle kantar. Støttetak, balansekunst og full konsentrasjon med litt sånne der "her har eg f... meg ikkje lyst til å havne i det j.....kalde vatnet" tankar i hovudet. Litt lenge siden eg har padla i rotesjø merka eg. Men det gjekk greitt, og bank i bordet- eg vart IKKJE sjøsjuk (mot normalt). Vi steig på land, lunsja og varma oss i sola før den obligatoriske sight seeing runden på øya.

Så bar det heim att og avstanden inn til Flø verka uendeleg lang. Godt over halvvegs fann Lene ut at ho på død og liv ville prøve på rulla i bølgene. Eg kjende at det hadde IKKJE eg lyst til. Når eg er lenge ute i bølger (sjøl om dei ikkje var såååå store) og vatnet er kaldt, er det å be om å bli sjøsjuk om eg då badar. Nei, det får vente til vi er attmed land! Derimot prøvde eg meg på tauing, og det er rett slitsomme greier på slutten av ein tur. Litt greitt å kjenne på det og.

Vel inne i havna igjen meinte dei to andre at "no er det vel dags for marsrulla?" Ikkje om eg hadde lyst til å rulle denne gongen!! Ålesund havn hadde meldt 4,7 grader i vatnet - kaldaste sidan vi starta med rulle-året-rundt-prosjektet vårt, litt sliten etter turen, og bølgene satt i kroppen........Må eg? "Ja!" kom det frå dei to andre. Ok- det vart nesten bom, men eg berga den likevel. Såvidt. Akutt kvalm vart eg og.

Dette var absolutt ein "høydare" når det gjeld padleturar. Veldig véravhengig, begrensa tidsrom grunna fredingstida, eksponert, inn i mellom litt utfordrande padling og nærkontakt med sel! Vanskjeleg å styre seg denne gongen mht billedutval og ord, men eg reknar med det vert lenge til neste gong eg er der ute så ber over meg med det.

Takk for ein utruleg flott tur og ei kanonopning av padlesesongen 2013! Sjøl om vi rett nok har padla i heile vinter :)

Børsetkjerringa (1009 moh)

Det er palmesøndag, været er fremdeles strålende og jeg har fortsatt ungefri. Klart vi skal på tur i dag og! Ann forsikrer meg om at turen i dag er lett og kort, siden jeg ymtet frempå om en snill tur etter dagen i går - "....vi tar tilogmed skitrekket opp til der vi starter å gå", sier hun. Håpet er lysegrønt og jeg sluker agnet.

Rett nok er turen kort og stigninga mindre, men når høydemetrene skal fordeles på et relativt kort antall kilometer, betyr det nokså jevn og tidvis bratt stigning. Dessuten kjenner jeg det godt i låra etter turen til Trolltinden. Men opp skal vi, og opp kom vi. Litt kos med bål og greier før vi renner ned igjen.

Klok av skade beholder jeg fellene på til vi er nede ved oppkjørte løyper. Det er utrolig mye lettere å ha kontroll på skia når de ikke går så fort- ingen knall og fall selv om føret er like ille som dagen forut. Litt lavere kulhetsfaktor med feller på NEDOVER, men nå er ikke jeg den som ser kulest ut på ski uansett....

Så er det kveld, og det bærer hjem igjen til jobb og hverdag, men hva gjør vel det når jeg har hatt den bratteste, mest solrike og spreke helga til fjells på lenge!! Takk for ei kjekk helg med fine TOPPturer og flott følge!!

Trolltinden er den lille trekanten i horisonten sånn ca. litt tv for midt i bildet.

Trolltinden (1347 moh)

Far har tatt ungane med på koietur i lag med ein heil haug andre fedre og barn, det er palmehelg, gode meldingar og eg tek straka vegen til Sunndalsøra. Her skal det tinderanglast!

Laurdagen startar gneistrande kald. Ann, Trygve og eg kjøyrer til Jordalsgrend og vidare oppover ein heller tvilsom, islagd veg. Trygve sit bak og kjem med oppmuntrande kommentarar, Ann tviheld i rattet og fokuserer på vegen, og eg håper vi kjem langt nok opp slik at vi sparer høgdemetrer. Og det gjer vi!

Fjellskia får fellar på og vi set kursen oppover mot Trolltind. Stigninga er jamn og grei. Litt på kanten reint kondismessig, men det er berre å ta det med ro og gå sikk sakk oppover. Trygve viser veg. Pause når vi har nådd opp i Trollbotn. Eg tek gruppebilde medan dei to andre diskuterer høgt ikring konflikten mellom Israel/Palestina. Kranglefantane vert på ingen måte einige, og vi fortsett i staden oppover.

Og så kan vi brått sjå sjølvaste Trolltinden. Sååååå bratt ja.......det hadde eg ikkje rekna med...... "Neida, vi tek av oss skia og går det siste stykket til fots", forsøker Ann å roe meg med. "Det går så fint så". På veg bort til foten av toppen tenkjer eg at dette - dette vert eit blodslit.....

Utruleg nok gjekk det heilt greitt. Ein fot framfor den andre- eit steg av gongen. Ikkje sjå for mykje ut til sidene eller bakover igjen, berre sjå på trinna i snøen der eg skal sette foten. Sakte og konsentrert. Og så når eg toppen! Her er det utsikt over heile verda- nesten. Og verdt alt slitet- Juhuuuuu!

Eg er høg på meistringsfølelse og utsikt heilt til eg innser at eg skal same vegen ned att....Ned frå sjølve tinden er den minste utfordringa.... Snøen har fokka seg, det er gjennomslagsføre og ploging er umogeleg, eg har ikkje randoneé og det er sikkert 14 år sidan eg sist kjøyrde net ei bratt fjellside på fjellski......

Kortversjonen er at eg kom meg ned. Heil og fin, utan beinbrot eller andre skader. Til slutt.

Takk for ein utruleg fin tur, og tolmod med meg i bakkane ned att :)

Foto: Trygve

Småheiane

Jeg har lenge sett meg ut Frostatind som et høvelig turmål som passer både for små og store. Idag var det brukbart vær,Frostatind var målet og avtalen var at blir det for lang for små bein, stopper vi før.

Ved parkeringsplassen oppe ved Storsætra var det dags for smøring- vanskelig siden det er våt, kram snø. Vi (dvs. jeg) går for litt universalklister midt på. Bakglatt- ungene vil ha mer feste. De får en dose til. Skia lugger.....Javel, vi har i det minste feste og fortsetter videre til vi er kommet opp de første bakkene med oppkjørte løyper. Så bærer det avgårde utenfor opptråkket spor. Her var ikke snøen våt lenger, men tørr. Og kladdene under skia når uante høyder. Vi finner ut at det tross alt er bedre å gå med litt kladder under skia, enn å ha  det bakglatt oppover alle bakken, og labber i vei videre.

Minsta holder godt tempo oppover. Nå ser vi nesten Frostatind, men vinden har økt på og det er skikkelig surt. "Her er det nordpol", mener minsta og sikter til været. Vi går bort til varden på Småheiane, og bestemmer oss for å snu. Vi skal tross alt kose oss. Det værste klisset under skia fjernes før vi renner ned igjen et lite stykke og finner ei stor furu vi raster under.

Resten av nedturen går som en lek, og konklusjonen til minsta er at neste gang, ja da skal vi på toppen av Frostatind. Så lenge det ikke blåser!

Tilbake til hverdagen.....