Kort tur til Dimna

På tide med 24-timers tur igjen, synes Mildrid. Tja, synes jeg. Da må det bli en meget kort tur i såfall. Som i ikke noe langt å padle. "Orker du å padle 2 km da?"- spør Mildrid. "Ja", svarer jeg, mens jeg egentlig tenker "kanskje".

Gunnhild er grei og låner villig bort sin PlayLV. Orange, slank, lekker. Jeg sikler. Romanyen og jeg er ikke helt på talefot for tiden- jeg vurderer å avslutte forholdet, men det er noe med at man vet hva man har, men ikke hva man får. Så da er det å låne for å teste ut tingen. Den ble med ut til Grasøyane på forrige tur og jeg likte den svært godt, så da er selvfølgelig overnatting det neste naturlige steget i et evt. nytt forhold. Vi pakker og legger avgårde korteste vegen. Men planer er til for å endres, så vi tar runden innom Mildrid sin fremtidige bakgård, før vi etter hele 7 km stiger på land og slår opp telt. Bading, mat, bål og natta. Tida går fort på tur.

Været er grått neste dag, men det er vindstille. En liten stund i allefall. Etter relativt kort tid friskner det til, og før vi vet ordet av det blåser det stiv kuling. Vinden løfter vannet opp av sjøen og det hvirvles rundt- det er vanvittig kult å se på, men i de kraftigeste vindrossene har vi ikke fremdrift i det hele tatt. Kan det ha vært borti 18 ms mon tro? Vi snakker veldig lokale værforhold her. Heldigvis er det kort veg til vi er på land, men vi bruker en halvtime på en km. Skikkelig bra treningsøkt altså.

PlayLV er lett å pakke og virker lettdrevet. Når vindrossene stod på som værst var jeg glad det ikke var Romanyen som var med på tur- Playen fanger til sammenlikning lite vind, og det var faktisk mulig å manøvrere den dit jeg ville. Trygg, forutsigbar, myk gange i moderate bølger (har ikke testet i store ennå), ukomplisert. Det lover bra......Litt annerledes å svinge, men det er slikt jeg regner med går seg til etterhvert som man blir bedre kjent med hverandre. Nå gjenstår bare å teste hvordan den er å rulle- og ikke minst surfe, for det er tross alt viktig å kunne leike i lag også. Men det får bli til våren en gang. Inn til videre holder jeg meg til Romanyen, men den lever farlig........Hjertelig takk til Gunnhild som lot meg låne kajakk- plutselig en dag spør jeg om å få låne mer!

Fri flyt på Dimna

Motivert og inspirert av ei lita uke på Stokkøya var det faktisk fristende når Mildrid ymta frampå om rulletrening. Gode meldinger er jo heller ingen ulempe. Litt lei av Osnessanden fant vi oss ei lita vik ute ved Dimna. Og der la vi oss rett og slett til å flyte. Bare lå der og kjente litt på det. Klarer jeg å flyte uanstrengt? Jeg prøver å bruke hoftene til å kontrollere kajakken. Senker meg ned i vannet- vipper meg opp igjen. Om og om igjen. Lenger og lenger ned helt til jeg ligger opp ned. Med åre. Uten åre. Den siste var litt vanskelig, men med kastetreet gikk det ganske bra. Så bra at jeg kunne svinge meg opp på bakdekk uten å måtte ta rennefart for å komme rundt. Seier!

Jeg tror jeg skal fortsette med å være i flytsona ei god stund til. Nye ruller får vente. Det er i grunn ikke så interessant. For det er i flytsona løsningen ligger. Gi slipp og få kontroll. Ikke helt enkelt det der.......

Motvindspadling i Ulsteinvik

Synne er på besøk i området og eg og Mildrid fann ut at då må vi nesten ut og helse på. 13-14 ms er meldt og det bør vi kunne takle. Ut frå vindretning og tryggleik vert Litlesandvika på Dimna valgt. Så lenge vi held oss inne i vågen kan lite gå gale. I værste fall vert det langt å gå attende til bilane, men det toler vi.

Litt lenge sidan eg har vore ute i vind kjenner eg. Og endå lenger sidan eg har padla med både bølger og vindrosser inn frå sida samstundes. Bølgene var no ikkje allverda. Men vindkasta kom så brått og var uråd å forberede seg på. Så det gjekk som det måtte. Eg kolva. Ufrivillig. For første gong på gudane må vete kor lenge sida. Eg skjønte ikkje heilt kor det gjekk til ein gong før eg såg på bileta etterpå. Men om du ser på bileta skjønar du det.

Padlevottar med ullvottar inni når du har eit lånt spruttrekk som sitt so inni hampen fast er heller ingen høydare under slike forhald. Eg komla med å finne hempa, og eg måtte sleppe åra for å kunne bruke både hender til å løyse ut, men eg vart ikkje stressa fordiom. I ettertid har eg tenkt at det er jaggu bra vi har øvd mykje på rulling og bading i kaldt vatn, for når du heng der opp ned i kaldt vatn og ikkje kjem ut med ein gong, skal eg love deg det er fort gjort å få panikk. Anyway- vi fekk teste kammeratreding under realistiske forhald, og det gjekk no greitt. Dei var nok litt engstelige dei som stå på land og såg oss, men det er berre å slappe av folkens- dette klarer vi!

Etter ein times tid utpå var eg passe lei, og då var det faktisk kjekt å kunne avslutte med litt surf inn mot stranda. Potensiell bra leikeplass det her når det er mykje vind! Bra trening for rygg, mage, leggar og kondis. Og ikkje minst er det godt å få kjenne på korleis kraftig vind oppleves på kroppen i fall det skulle komme uforvarande til nytte ein dag. Den kraftigaste vinden som vart registrert på målestasjonen i Ørsta i tidsrommet vi var ute var på 15,2-15,7 ms, og målestasjonen på Vigra 14,7-17,1 ms. Så einkvann plass rundt der var det nok i dei kraftigaste rossene.

Avslutningsvis måtte vi ta ein desemberdukkert in the nude mens haglskuren gjekk, men dei bileta får du ikkje sjå ;)

Husmorpadling

Mildrid og eg har endeleg klart å ordne oss med barnevakt samstundes, så då er det berre å hive seg rundt og pakke kajakkane med telt og spetakkel. Å få plass til alt i kajakken er ei utfordring. Det gjekk med eit nødskrik og her er heilt klart forbetringspotensiale i pakketeknikk.

Frå Ulsteinvik sentrum padla vi innover mot Straumane. I eit infall av reint overmot sjekka vi ikkje tidevannstabellen - vi fekk heller ta tidevannsstraumen som han kom- det kan no ikkje vere so gale? Jau- det kan det. Maks fjære = maks straum. Og maks straum er tungt. Medan vi venta på betre tider nytta vi høvet til å leike oss litte granne. Padle litt oppover og på skrå inn i straumen til vatnet tek tak i baugen, og så lene seg medstraums på eit høgt støttetak. Juhuuu kor det svingar! Slik heldt vi det gåande ein times tid. Ikkje teikn til at straumen vart mindre. Klokka er fem og vi har ikkje meir enn tida og vegen før det vert mørkt. Vi gjer eit forsøk og kjem oss opp i Garsholhølen med eit nødskrik. Pinadø!

Garsholhølen er laga slik at på fjøre sjø renn det ut i både endar. Då skulle ein jo tru at det berre var å padle i unnabakke på motsatt side, men så enkelt var det ikkje. Nei, her er det berre å stige ut av kajakken og dra han fram. Her leikar vi ikkje ekspedisjon! Vi kjem fram til Kvitøya i skymninga og rekk å sette opp teltet før det vert mørkt. Mat og bålkos i skinnet frå fullmånen og så tidleg i seng.

Månen er framleis oppe når vi vaknar etter ei heller kald natt. Teltet er nedrima og bakken er frossen. Som sagt- vi leikar ikkje ekspedisjon, her er det på ordentleg! Men det er rett triveleg når sola om litt varmar i kropp og sjel, medan vi nyt frukost og bålkos.

Målet for dagen er å padle på vestsida av Dimna og nordover før vi rundar Vattøya og så heim att. Sjøen er speilblank og eg droppar reisesjuketablettane. Når vi er halvvegs mot Dimnaneset skjønar eg at det er ei tabbe. Dønningane veks og vi ser det bryt ute mot horisonten. Ved Hatløya skjønar eg at dette kan verte ei utfordring- ikkje fordi eg ikkje er i stand til å padle i slike dønninga på vel ein meter, men fordi eg veit eg brått kan verte sjøsjuk. Plan B vert gjort klar: vi går i land å Byholmane om eg ikkj klarer meir. Men det går fint. Eg klarer meg heilt greitt til vi har runda Vattøya, sjøl med litt flåteligging (pyton for oss sjøsjuke i bølger) og bytting av åre. Men eg er glad bølgepadlinga er over og vi kan lunsje litt.

Turen inn att er rein transportetappe. Litt kjedeleg og eg er litt sliten. Men kult å padle tett innpå Ulstein Verft og sjå båtdelane ligge på land. Etter 24 timer er husmorferien over for denne gang og planen er klar- det må no verte fleire slike husmorferiar framover!

Turen vart på 28,5 km totalt